مسم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مسم . [ م ُ س ِم م ](ع ص ) دارای باد گرم . ذی سموم . (از اقرب الموارد). - یوم مسم ؛ یوم سام . روز باد گرم . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ذوسموم .
مسم . [ م ِ س َم م ] (ع ص ) آن که بخورد هر چیز را که بر آن قادر شود. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).
مسم . [ م َ س َم م ](ع اِ) موضع نفوذ. ج، مَسام ّ. جج، مَسامات . (ناظم الاطباء). ثقبه و منفذ پوست بدن . (از اقرب الموارد).