مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | مقطعات | شماره ۲۲ - موعظه

ایمنی را و تندرستی را آدمی شکر کرد نتواند در جهان این دو نعمتی ست بزرگ داند آن کس که نیک و بد داند تا فراوان نایستی تو ذلیل روزگارت عزیز ننشاند آنچه بدهد فلک تو را بستان باز ده پیش از آنکه بستاند تو چه دانی که چند بد هر روز بخت نیک از تو می‌بگرداند راستی کن همه که در دو جهان به جز از راستیت نرهاند سخت بیدار باش در همه کار بیش از آن کت قضا بخسباند نیک رو بد مرو که نیک و بدست که ز ما یادگار می‌ماند