مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | رباعیات | شماره ۳۰۶

آنکو دارد چو سیم و شر لب و تن آمیخت همی چو شیر و شکر با من ناگه برمید و درچد از من دامن بگریخت ز من چنانکه آب از روغن