مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | رباعیات | شماره ۲۳۴

همچون قلمم ز بیخ کندی به ستم کردیم نوان و لاغر و زرد و دژم وانگاه فرو بردیم‌ای شهره صنم در آب سیاه و گل تیره چو قلم