مسعل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مسعل . [ م َ ع َ ] (ع اِ) حلق . (منتهی الارب ). حلق، و یا محل سعال و سرفه در حلق . (از اقرب الموارد).
مسعل . [ م ُع ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از اسعال . چابک کننده و به نشاطآورنده . (از اقرب الموارد). و رجوع به اسعال شود.