مستوغر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستوغر. [ م ُ ت َ غ ِ ] (اِخ )عمروبن ربیعةبن کعب تمیمی سعدی، مکنی به ابوبیهس . از شاعران و معمران و فارسان عهد جاهلی بود و گویند درک اسلام نیز کرده است . (از الاعلام زرکلی ج ٥ ص ٢٤٥).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستوغر. [ م ُ ت َ غ ِ ] (اِخ )عمروبن ربیعةبن کعب تمیمی سعدی، مکنی به ابوبیهس . از شاعران و معمران و فارسان عهد جاهلی بود و گویند درک اسلام نیز کرده است . (از الاعلام زرکلی ج ٥ ص ٢٤٥).