مستوعل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستوعل . [ م ُ ت َ ع ِ ] (ع ص ) پناه گیرنده و لاجی ٔ. (از اقرب الموارد). و رجوع به استیعال شود. ◄ بز کوهی بر کوه رونده . (از منتهی الارب ).
مستوعل . [ م ُ ت َ ع َ ] (ع اِ) پناه جای بز کوهی در سر کوه . ج، مستوعلات . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به استیعال شود.