مستهوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستهوی . [ م ُ ت َ وا ] (ع ص ) زایل شده عقل و خرد و حیران و سرگردان . (از اقرب الموارد). و رجوع به استهواء شود.
مستهوی . [ م ُت َ ] (ع ص ) زایل کننده ٔ عقل و خرد و حیران و سرگردان کننده . (از اقرب الموارد). و رجوع به استهواء شود.