مستنکر

(مُ تَ کِ) [ ع. ] (اِمف.) زشت، ناپسند.<br>

(مُ تَ کِ) [ ع. ] (اِمف.) زشت، ناپسند.

مستنکر. [ م ُ ت َ ک َ ] (ع ص ) امری که مجهول باشد. (از اقرب الموارد). بعید. ناشناخته : لیس علی اﷲ بمستنکر ان یجمعالعالم فی واحد. ◄ منکر. متنکر. ناشناس : و پوشیده و مستنکر به بغداد آمد [ حضرت رضا (ع ) ] . (تاریخ بیهقی ص ١٣٦). یک گرمگاه این غلامان و مقدمان محمودی مستنکر با بارانیهای کرباسین و دستارها در سر گرفته پیاده به نزدیک امیر مسعود آمدند. (تاریخ بیهقی ص ١٢٨). ◄ بد و زشت . (غیاث ) (آنندراج ). ناپسندیده : مسلمانان مسلمانان بترسید از گرفت حق که چون بگرفت پیش آید هزاران کار مستنکر. (جوامعالحکایات عوفی چ معین ص ١١).

مستنکر. [ م ُ ت َ ک ِ ] (ع ص ) ناشناسنده . (از منتهی الارب ). جاهل نسبت به امری . (از اقرب الموارد). ◄ دریافت خواهنده امری را که نمی شناسد. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به استنکار شود.

مکروه زشت، قبیح، ناپسند (متضاد: مستحن) ناخوش‌آیند