مستملح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستملح . [ م ُ ت َ ل ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از استملاح . ملیح شمرنده کسی را. (از منتهی الارب ). ملیح شمارنده یا ملیح یابنده کسی را یاچیزی را. (از اقرب الموارد). رجوع به استملاح شود.
مستملح . [ م ُ ت َ ل َ ] (ع ص ) نعت مفعولی از استملاح . ملیح . نمکین . (غیاث ). رجوع به استملاح شود.