مستظهری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستظهری . [ م ُ ت َ هَِ ] (اِخ ) محمدبن احمدبن حسین بن عمر شاشی، مکنی به ابوبکر و ملقب به فخرالاسلام مستظهری، از رؤسای شافعیان در عراق . وی بسال ٤٢٩ هَ . ق . متولد شد سپس بسال ٥٠٤ تدریس نظامیه ٔ بغداد را بعهده گرفت و بسال ٥٠٧ هَ . ق . درگذشت . او راست : حلیة العلماء فی معرفة مذاهب الفقهاء، العمدة فی فروع الشافعیة، تلخیص القول . (از الاعلام زرکلی ج ٦ ص ٢١٠ از وفیات الاعیان و طبقات السبکی ).