مستزری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستزری .[ م ُ ت َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استزراء. حقیر وخوارکننده . (اقرب الموارد). رجوع به استزراء شود.
مستزری . [ م ُ ت َ را ] (ع ص ) نعت مفعولی از استزراء. حقیر و خوار داشته شده . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به استزراء شود.