مسامر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ مِ) [ ع. ] (اِفا.)<BR>۱- شب زنده دار، شب - نشین.<BR>۲- افسانه گو، قصه سرا؛ ج. مسامرین.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ مِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- شب زنده دار، شب - نشین. ۲- افسانه گو، قصه سرا؛ ج. مسامرین.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مسامر. [ م ُ م ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر مسامرة. کسی که در شب هم سخن شخص باشد. (اقرب الموارد). قصه سرا. نقال . افسانه سرا. و رجوع به مسامرة شود. ◄ شب زنده دار. شب نشین .