مزمر

(مِ مَ) [ ع. مزماز ] (اِ.) نای، سیه نای.<br>

(مِ مَ) [ ع. مزماز ] (اِ.) نای، سیه نای.

مزمر. [ م ِ م َ ] (ع اِ) ساز عود. بربط. (آنندراج ) (غیاث ) . ◄ مخفف مزمار است که به معنی نای باشد. (آنندراج ) (غیاث ). نی که در او نوازند. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : به شادکامی در کاخ نو نشسته به عیش ز کاخ برشده تا زهره ناله ٔ مزمر. فرخی . همی تا برزند آواز بلبل ها به بستانها همی تا برزند قالوس خنیاگربه مزمرها. منوچهری . بر من از فرقتت حرام بود ناله ٔ نای و نغمه ٔ مزمر. مسعودسعد. ز فضل نقمت مزمر بود که در مجلس ز زخم زخمه بنالد زمان زمان مزمر. مسعودسعد. زخمه ٔ مطربان صلای صبوح در زبانهای مزمر اندازد. خاقانی . آن باربد که امسال از چرخ نیک یادش عرم به مدح سلطان برداشته به مزمر. خاقانی . چون پیمبر گفت مؤمن مزمر است در زمان خالیی ناله گر است . مولوی .