مزفة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مزفة. [ م ِ زَف ْ ف َ ] (ع اِ) محفة. (اقرب الموارد) (از منتهی الارب ماده ٔ «زف ف »). محفه ای که عروس را در آن نشانیده به خانه ٔ شوهر برند. (ناظم الاطباء). محفه که عروس را در آن کنند. (آنندراج ).
مزفه . [م ِ زَف ْ ف َ ] (اِ) نام یکی از آلات جولاهه . (غیاث ).