مزدیسن

مزدیسن . [ م َ دَ ی َ ] (ص مرکب، اِ مرکب ) (مرکب از «مزده » + «یسن ») پرستنده ٔ مزدا. پرستنده ٔ خدای یگانه . (از یشت ها تألیف پورداود ج ١ ص ٢٨). مزده یسن . پیرو مزدیسنا: ...و مزدیسن یعنی خداپرست، چه مزد و مزدا نام خدا و «یسن » ستایش خدای است و یسن را یشن و یشت هم آورده اند و این نوع تصرف و تصحیف در غالب مصادر در فارسی بکار آمده مانند: منش، منشن، منشت . خورش، خورشن، خورشت . پاداش، پاداشن، پاداشت و غیره . (تاریخ سیستان چ بهار حاشیه ٔ ص ٣٤). و رجوع به مزدیسنا شود.