مرین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرین . [ م ُ ] (اِخ ) دهی است از دهستان سرمشک بخش ساردوئیه شهرستان جیرفت در ١٥هزارگزی شمال راه مالرو بافت به ساردوئیه . آب آن از قنات و راه آن مالرو است و ساکنین آن از طایفه ٔ سلیمانی هستند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٨).
مرین . [ م َرْ رَ ] (ع اِ) به صیغه ٔ تثنیه، دوبار. (ناظم الاطباء). رجوع به مَرّ و مرة شود.
مرین . [ م ُ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر اًرانة. آنکه مواشی او هلاک شده باشند. ج، مرینون . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به ارانة شود.