مرهف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرهف . [ م ُ هَِ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر ارهاف . آنکه شمشیر را تنک و تیز نماید. (ناظم الاطباء). رجوع به ارهاف شود.
مرهف . [ م ُ هََ ] (ع ص ) نعت مفعولی از مصدر ارهاف . رجوع به ارهاف شود. ◄ شمشیر تنک . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ فرس مرهف ؛ اسب باریک شکم درهم استخوان پهلو و آن عیب است . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ خصر مرهف ؛ پهلو و کمر باریک . (از اقرب الموارد).