مرفق

(مَ فَ) [ ع. ] (اِ.) آن چه که از آن سود برند.<br>

(مَ فَ) [ ع. ] (اِ.) آن چه که از آن سود برند.

(مِ فَ یا مَ فِ) [ ع. ] (اِ.) آرنج. ج. مرافق.

مرفق . [ م ِ ف َ/ م َ ف ِ / م َ ف َ ] (ع مص ) نرمی نمودن با کسی . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رفق . و رجوع به رفق شود.

مرفق . [ م ِ ف َ / م َ ف ِ ] (ع اِ) آرنج . (منتهی الارب ) (دهار). محل اتصال ذراع به بازو. (از اقرب الموارد). بندگاه ساعد با بازو. (از غیاث ). آرج . آرنگ . آرن . آرنج رونکک . (مهذب الاسماء). وارن . کونارنج . (یادداشت مرحوم دهخدا). المسکین (در لهجه ٔ طبری ). ج، مَرافق . (اقرب الموارد) : دگر دستها را ز مرفق بشوی ز تسبیح و ذکر آنچه دانی بگوی . سعدی . - مرفق الثریا ؛ ستاره ای است . (از اقرب الموارد). - مرفق الجاثی ؛ ستاره ای در آرنج الجاثی علی رکبتیه . ◄ ناودان خانه که از آن باران بارد. ◄ آنچه به وی نفع یابند از کاری . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). منفعت . (ترجمان القرآن جرجانی ). منفعت و آنچه بدان رفق گیرند. از صلاح کار. (دهار). سودمندی . (مهذب الاسماء). سازگاری . (مهذب الاسماء): ینشر لکم ربکم من رحمته و یهیی ٔ لکم من أمرکم مرفقا. (قرآن ١٦/١٨). مرفق دهم به حضرت صاحب قصیده ای خوشتر ز اشک مریمی و باد عیسوی . خاقانی .

مرفق . [ م ِ ف َ ] (ع اِ) متکا و مخده . مرفقة. ج، مَرافق . (از اقرب الموارد). بالش تکیه . (دهار). رجوع به مرفقة شود.