مرح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرح . [ م َ] (ع اِ) سوراخ درز توشه دان . مَرَح . (منتهی الارب ).
مرح . [ م ِ رَ ](اِخ ) دهی است از دهستان مسکوتان بخش بمپور شهرستان ایران شهر در ٦٥هزارگزی جنوب غربی بمپور کنار راه اسپکه به مسکوتان در جلگه گرمسیر واقع و دارای ١٥٠ تن سکنه است . آبش از قنات . محصولش غلات، خرما، ذرت . شغل مردمش زراعت است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٨).
مرح . [ م َ رِ ] (ع ص ) شادان . (مهذب الاسماء) (دستور الاخوان ). شادمان . فیرنده . خرامنده . (منتهی الارب ). فرح . بطر. اشر. مختال . متبختر. متکبر. (یادداشت مؤلف ). ج، مَرحَی و مَراحَی . (متن اللغة). نعت است از مَرح . رجوع به مَرح شود : پر ز باد و هوافخور و مرح پیشوایان دین سهل و سمح . دهخدا.