مرجعیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مَ جَ یَّ) [ ازع. ] (مص جع.)<BR>۱- مرجع بودن.<BR>۲- مرجع تقلید بودن، مجتهد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مَ جَ یَّ) [ ازع. ] (مص جع.) ۱- مرجع بودن. ۲- مرجع تقلید بودن، مجتهد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرجعیت . [ م َ ج َ عی ی َ ] (ع مص جعلی، اِمص ) مرجع بودن . مورد رجوع بودن . محل مراجعه ٔ دیگران بودن . رجوع به مرجع شود. ◄ مرجع تقلید بودن . (فرهنگ فارسی معین ).