مربوب
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مَ) [ ع. ] (اِمف.)<BR>۱- پرورده شده.<BR>۲- بنده، عبد، مملوک ؛ ج. مربوبین.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مَ) [ ع. ] (اِمف.) ۱- پرورده شده. ۲- بنده، عبد، مملوک ؛ ج. مربوبین.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مربوب . [ م َ ] (ع ص، اِ) بنده . مملوک . پرورده . (منتهی الارب ) (آنندراج ). مخلوق . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). مملوک . زیردست . (از متن اللغة).