مذعان
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مِ) [ ع. ] (ص.) منقاد، مطیع.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مِ) [ ع. ] (ص.) منقاد، مطیع.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مذعان . [ م ِ ] (ع ص ) ناقة مذعان ؛ شتر ماده ٔ رام . (منتهی الارب ). ◄ منقاد. مطیع. (فرهنگ فارسی معین ). مذعن . (متن اللغة) : و جماعتی را به ایناس چگونه منقاد و مذعان کرد. (جهانگشای جوینی ). اوامر و نواهی او را به طوع و رغبت منقاد و مذعان شدند. (جهانگشای جوینی ).