محله

(مَ حَ لِّ) [ ع. محلة ] (اِ.)<BR>۱- جای فرود آمدن.<BR>۲- قسمتی از شهر، کوی، برزن. ج. محلات.<br>

(مَ حَ لِّ) [ ع. محله ] (اِ.) ۱- جای فرود آمدن. ۲- قسمتی از شهر، کوی، برزن. ج. محلات.

محلة. [ م َ ح َل ْ ل َ ] (اِخ ) نام مواضعی است به مصر. حدود صد قریه در مصربه نام محلة خوانده شوند و مؤلف تاج العروس اسامی این مواضع را ضبط کرده است . رجوع به تاج العروس شود.

محلة. [ م ُ ح ِل ْ ل َ ] (ع ص ) پشته ای که گنجایش یک در خانه داشته باشد: تَلْعَةٌمحلة. (منتهی الارب ). پشته ای که گنجایش یک و یا دو در خانه داشته باشد. (ناظم الاطباء) (از تاج العروس ).

محلة. [ م َ ح َل ْ ل َ] (ع اِ) منزل . محل نزول مردم . (از تاج العروس ). رجوع به محله شود. ◄ اردو. کاروان : و ارتحلنا الی موضع المحلة فوصلناه اول یوم من رمضان فوجدنا المحلة قد رحلت فعدنا. (ابن بطوطه ). ◄ جای فرودآمدن . منزل و مقام مردم . (غیاث ) (آنندراج ). جای فرودآمدن . (ناظم الاطباء). ◄ زمان فرودآمدن . (از آنندراج ) ◄ جای باش . (آنندراج ). ج، محلات و محال . (یادداشت مرحوم دهخدا).

کویچه، کوی، کوچه، برزن