محل دین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محل دین . [ م َ ح َل ْ ل ِ ] (اِخ ) دهی است به مسافت کمی در مشرق خشت به فارس . (ازفارسنامه ٔ ناصری ). دهی است از دهستان حومه ٔ بخش خشت شهرستان کازرون، واقع در ٣٥٠٠ گزی شمال کنار تخته با ٣١٧ تن سکنه . آب آن از رودخانه ٔ شاپور و راه فرعی آن از جعفرجن است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٧).