محفوظی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محفوظی . [ م َ ] (حامص ) محفوظ بودن . نگهداشته شده بودن . نگهداشتگی . مصونی : پس محفوظی نوع و صورت نشان است که جوهر است و عدد جوهر یکی است هر چند به قسمت دو است، از بهر آنک نوع را صورت یکی است و باز شخص محفوظ نیست . (شرح قصیده ٔ ابوالهیثم ص ٦). ◄ (ص نسبی ) منسوب است به محفوظ که نام اجدادی است . (از انساب سمعانی ).