محطوط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محطوط. [ م َ ] (ع ص ) کم کرده شده . (منتهی الارب ). ◄ رجل محطوطالقدر؛ مرد پست قدر و فرومایه و در پست ترین رتبه واقع شده . ◄ الیة محطوط؛ سرین پست . ◄ جاریة محطوطالمتنین ؛ دختر پست شکم که پشت وی دراز و هموار باشد. (ناظم الاطباء).