محضن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محضن . [ م ُ ض ِ ] (ع ص ) ذلیل کننده . خوارکننده . ◄ نکوهنده . (ناظم الاطباء). عیب کننده . (از منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ آنکه حق کسی را ببرد. (ناظم الاطباء). برنده ٔ حق . (از منتهی الارب ).
محضن . [ م َ ض َ / ض ِ ] (ع اِ) جای بچه برآوردن مرغان . ج، محاضن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).