محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲

یگانه‌ای در دل می‌زند به دست ارادت که جای موکب حسنش ز طرف ماست زیادت اگر کشاکش زور قضا بود ز دو جانب میانه من و او نگسلد کمند ارادت در این ولایت پرشور و فتد خانه کنعان چه‌ها که مادر ایام کرد در دو ولایت شکسته رنگی رنج خمار هجر زحد شد ز گوشه‌ای بدرآ سرخوش‌ای سهیل سعادت فتاده حوصله مرغ روح تنگ خدا را بده به خسته پیکان خود نوید عیادت به معبدیست رخ محتشم که می‌کند آنجا نیاز یک شبه کار هزار ساله عبادت