محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۷۰

گرچه در دیده‌تر جای تو نتوان کردن به همین قطع تمنای تو نتوان کردن وصل را گرچه به کوشش نتوان یافت ولی هجر را مانع سودای تو نتوان کردن کنم از بهر تو دانسته خلاف دل خویش چون خلاف دل دانای تو نتوان کردن گرچه کفر است ز بس سرکشیت می‌ترسم کز خدا نیز تمنای تو نتوان کردن در دل تنگی و این طرفه که نه گردون را صدف گوهر یکتای تو نتوان کردن خواهم از خلق نهانت کنم اما چه کنم که تو خورشیدی و اخفای تو نتوان کردن گر سراپا چو فلک دیده توان گشت هنوز سیر خود را ز تماشای تو نتوان کردن گر کنی وعده هم‌ای یار غلط وعده چه سود که نیائی و تقاضای تو نتوان کردن محتشم گر تو کنی ترک سخن صد کان را به دل طبع گهر زای تو نتوان کردن