محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۵۶

مرا صید افکنی زد زخم و بند افند در گردن به ابروی کمان دار و به گیسوی کمند افکن هم از تندی هم از تمکینش تا آگه شوی بنگر محرف بستن تیغ و ملایم راندن توسن سر آن شمع فانوس حیا گردم که از شوخی به جان خلق آتش در زند چون برزند دامن به آن رخسار گندم‌گون جمالت راست بازاری که قرص آفتاب آنجا نمی‌ارزد به یک ارزن تو هرجا بگذری از سینه‌ها آتش برافروزی برآید بوی یک گلشن ولی با دود صد گلخن ز بس کز اتحاد معنوی آمیختم با تو نمی‌دانم در آغوش خیالت کاین توئی یا من نخواهد مرد تا حشرای همایون کوکب تابان چراغ محتشم کز پرتو مهر تو شد روشن