محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰

سیه چشمی که شادم داشت گاهی از نگاه خود فغان کز چشم او آخر فتادم از گناه خود نمی‌دانم چرا برداشت از من سایه رحمت سهی سروی که دارد عالمی را رد پناه خود کشد شمشیر و گوید سر مکش از من معاذالله گدائی را چه حد سرکشی با پادشاه خود میندیش از جزا هرچند فاشم کشته‌ای‌ای مه که من خود هم اگر باشم نخواهم شد گواه خود شب عید است و مه در ابر و مه جویندگان در غم تو خود بر طرف با می‌برشکن طرف کلاه خود به جرمی کاش پیشش متهم گردم که هر ساعت به دست و پایش افتم معذرت خواه از گناه خود چو من از دولت قرب ارچه دوری محتشم میرو به این امید گاهی بر در امید گاه خود