محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰

آخرای پیمان گسل یاران به یاران این کنند دوستان بی‌موجبی با دوستداران این کنند در ره رخشت فتادم خاک من دادی به باد شهسواران در روش با خاکساران این کنند مرهم از تیر تو جستم زخم بیدادم زدی دلنوازان جان من با دل فکاران این کنند خواستم تسکین سپند آتشت کردی مرا ای قرار جان و دل با بی‌قراران این کنند رو به شهر وصل کردم تا عدم راندی مرا آخر ایمه با غریبان شهریاران این کنند من غمت خوردم تو بر رغمم شدی غمخوار غیر با حریفان غم خود غمگساران این کنند محتشم در جان سپاری بود و خونش ریختی ای هزارت جان فدا با جان سپاران این کنند