محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷

شب که ز گریه می‌کنم دجله کنار خویش را می‌افکنم به بحر خون جسم نزار خویش را باد سمند سر گشت بر تن خاکیم رسان پاک کن از غبار من راهگذار خویش را بر سردار چون روم بار تو بر دل حزین در گذرانم از ثریا پایه دار خویش را در دل خاک از غمت آهی اگر برآورم شعله آتشی کنم لوح مزار خویش را ای همه دم ز عشوه‌ات ناوک غمزه در کمان بهر خدا نوازشی سینه فکار خویش را گر نکشیدی آن صنم زلف مسلسل از کفم بند به پا نهادمی صبر و قرار خویش را محتشم از تو جذبه‌ای می‌طلبم که آوری بر سر من عنان کشان شاه سوار خویش را