محتبل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محتبل . [ م ُ ت َ ب ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از احتبال . گیرنده ٔ صید به دام یا دام گسترنده برای صید. (آنندراج ).
محتبل . [ م ُ ت َ ب َ ] (ع ص ) نعت مفعولی از احتبال . صید در دام افتاده . ◄ (اِ) محتبل الفرس ؛ پیوند سم اسب . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).