مجلح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مجلح . [ م ُ ج َل ْ ل ِ / م ُ ل ِ ] (ع ص ) مرد بسیارخوار. (منتهی الارب ) (آنندراج ). پرخور و اکول . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ پیش آینده و به قوت گذرنده از کاری . (آنندراج ) (از منتهی الارب ).
مجلح . [ م ُ ج َل ْ ل َ ] (ع ص ) خوردنی . ◄ درخت خورده . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ مأکول و خورده شده . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).