متیت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متیت . [ م َ ] (اِ) شانه ٔ کرباس یعنی شانه ٔ جولاهگان . (برهان ) (آنندراج ). شانه ٔ جولاهگان . (ناظم الاطباء).