متنفذ

(مُ تَ نَ فِّ) [ ع. ] (اِفا.) بانفوذ.<br>

(مُ تَ نَ فِّ) [ ع. ] (اِفا.) بانفوذ.

متنفذ. [ م ُ ت َ ن َف ْ ف ِ ] (ع ص ) گذشته و نفوذ کرده . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ). رجوع به تنفذ شود. ◄ آن که بر دیگران تسلط و نفوذ دارد. صاحب نفوذ. ج، متنفذین . توضیح اینکه این کلمه ساختگی است، زیرا «تنفذ» در لغت عرب نیامده و بجای آن «نافذ» و «نَفوذ» و «نَفّاذ» مستعمل است . (نشریه ٔ دانشکده ٔ ادبیات تبریز، از فرهنگ فارسی معین ).

نیرومند، فراگیر، رخنه کننده، چیره، توانا