متلد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متلد. [ م ُ ل َ ] (ع ص ) مال کهنه و قدیمی و موروثی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ مال و دولت و مال موروثی . (ناظم الاطباء). ◄ ستوری که نزد صاحبش زاده یا نتاج داده . (منتهی الارب ) (آنندراج ). غلام یا ستوری که نزد صاحبش زاده یا نتاج داده باشد. ◄ غلامی که از بچگی آورده و آن را تربیت کرده باشند. (ناظم الاطباء).
متلد. [ م ُ ل ِ ] (ع ص ) خداوند مال کهنه و قدیم . (منتهی الارب ) (آنندراج ). مال کهن . (مهذب الاسماء). خداوند مال موروثی . ◄ خداوند غلام و یا ستوری که در خانه ٔ خود شخص زاده شده باشد. (ناظم الاطباء). رجوع به ماده ٔ قبل شود.
متلد. [ م ُ ت َل ْ ل ِ ] (ع ص ) گرد آورنده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). کسی که جمع میکند و گرد می آورد و فراهم میکند. (ناظم الاطباء). ◄ بازدارنده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ). آن که دفع میکند و باز میدارد و منع میکند. (ناظم الاطباء).