متقار

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متقار. [ م ُ ت َ قارر ] (ع ص ) قرار و ثبات ورزنده و آرمنده . (آنندراج ). همدیگر را فراگیرنده و ساکن شونده . (ناظم الاطباء).