متفجع
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ تَ فَ جِّ) [ ع. ] (اِفا.) دردمند شونده از سختی و اندوه.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ تَ فَ جِّ) [ ع. ] (اِفا.) دردمند شونده از سختی و اندوه.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متفجع. [ م ُ ت َ ف َج ْ ج ِ ] (ع ص ) دردمند از سختی و بلا و اندوه . (ناظم الاطباء). دردمند شونده از سختی و اندوه . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به تفجع شود.