متعه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ عِ) [ ع. متعة ] (اِ.)<BR>۱- آن چه که از آن برخوردار شود.<BR>۲- زنی که برای تمتع به مدت معینی صیغه شود.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ عِ) [ ع. متعه ] (اِ.) ۱- آن چه که از آن برخوردار شود. ۲- زنی که برای تمتع به مدت معینی صیغه شود.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متعه . [ م ُ ع َ /ع ِ ] (از ع، اِمص ) (از متعة عربی ) صیغه و نکاح موقتی ضد عقدی . (از ناظم الاطباء). و رجوع به متعة شود.