متصید
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ تَ صَ یِّ) [ ع. ] (اِفا.)<BR>۱- شکار جوینده.<BR>۲- شکار کننده به حیله.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ تَ صَ یِّ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- شکار جوینده. ۲- شکار کننده به حیله.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متصید. [ م ُ ت َ ص َی ْی َ ] (ع اِ) شکارگاه : در ناحیت کشمیر خوش متصیدی و مرغزاری نزه بود. (کلیله چ مینوی، ص ١٥٨).و حریص بر صید فهود و صقور سبب کثرت متصیدات مرو ازنیشابور... (تاریخ جهانگشا). و رجوع به تصید شود.
متصید. [ م ُ ت َ ص َی ْ ی ِ ] (ع ص ) شکار جوینده . (آنندراج ). مایل به صید و شکار. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).