متشاعر

(مُ تَ ع) [ ع. ] (اِفا.)<BR>۱- آن که خود را شاعر پندارد.<BR>۲- شاعرنما؛ ج. متشاعرین.<br>

(مُ تَ ع) [ ع. ] (اِفا.) ۱- آن که خود را شاعر پندارد. ۲- شاعرنما؛ ج. متشاعرین.

متشاعر. [ م ُ ت َ ع ِ ] (ع ص ) آن که خود را شاعر پندارد و شعرفروشنده و خودرا شاعر نماینده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). خود را به زور شاعر گوینده .(غیاث ). و الشاعرالمفلق خنذیذ و من دونه شاعر، ثم شویعر ثم شعرور ثم متشاعر. (منتهی الارب ) : زین متنحل سخنانم مبین زین متشاعرلقبانم مدان . خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص ٣٤٧). و رجوع به تشاعر شود.