متساوک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متساوک . [ م ُ ت َ وِ ] (ع ص ) شتران لاغر که از ناتوانانی بچسبند در رفتن، و بدرونده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ستوران بهم چسبیده ٔ جنبان . (ناظم الاطباء). و رجوع به تساوک شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متساوک . [ م ُ ت َ وِ ] (ع ص ) شتران لاغر که از ناتوانانی بچسبند در رفتن، و بدرونده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ستوران بهم چسبیده ٔ جنبان . (ناظم الاطباء). و رجوع به تساوک شود.