مترکح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مترکح . [ م ُ ت َ رَک ْ ک ِ ] (ع ص ) کاهل و سست و تنبل . (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جانسون ). ◄ درنگ کننده و راحت نشسته . ◄ فراخ و گشاد و وسیع. ◄ جست و چالاک . ◄ دست آموز و متصرف در کار. (ناظم الاطباء). و رجوع به ترکح شود.