متبرر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متبرر. [ م ُت َ ب َرْ رِ ] (ع ص ) فرمان برداری کننده . (آنندراج ). مطیع و فرمان بردار. ◄ اهل تقوی و دیندار و پارسا و خداپرست . ◄ راست و صادق . ◄ عادل . (ناظم الاطباء). و رجوع به تبرر شود.
متبرر. [ م ُ ت َ ب َرْ رَ ] (ع ص ) بخشیده شده . ◄ عدالت کرده شده . (ناظم الاطباء).