متبختر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ تَ بَ تِ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که با تکبر و ناز راه میرود.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ تَ بَ تِ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که با تکبر و ناز راه میرود.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
متبختر. [ م ُ ت َ ب َ ت ِ ] (ع ص ) خرامنده به ناز. (ناظم الاطباء). کسی که از روی ناز و تکبر و تفرعن می خرامد. (ناظم الاطباء). و رجوع به تبختر شود.