مبدء

مبدء. [ م ُ دِءْ ] (ع ص ) صیغه ٔ اسم فاعل از باب افعال بمعنی آغاز کننده و آشکارکننده و آفریننده . (غیاث ) (آنندراج ). آفریننده ٔ نخست بار، نامی از نامهای خدای تعالی . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). رجوع به مبدی ٔ شود : به مکتب جبروت و به علم القرآن به مبدء ملکوت و به مبدع الارباب . خاقانی . - مبدء فیاض ؛ آغاز کننده ٔ بسیار فیض رسان، و از این مراد حق تعالی باشد. (آنندراج ).