ماه روزه

ماه روزه . [ زَ/ زِ ] (اِ مرکب ) تاریخ و آن را سال مه نیز خوانند. (فرهنگ جهانگیری ). به معنی سال مه باشد که به عربی تاریخ گویند و آن حساب نگاه داشتن سال و ماه و روز است . (برهان ). به معنی روز ماه است که نوشته شده که مأخذ تاریخ عربی گردیده است و آن را سال و مه نیز گویند. (انجمن آرا) (از آنندراج ). سال مه و تاریخ و نگاهداری حساب سال و ماه و روز و تقویم . (ناظم الاطباء).

ماه روزه . [ هَِ زَ / زِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) به معنی رمضان است . (انجمن آرا) (آنندراج ). رمضان . ماه صیام . شهر الصبر. شهراﷲ المبارک . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : ماه روزه درآمد و امیر روزه گرفت به کوشک نو. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٥٣٢). و ماه روزه درآمد روزه بگرفتند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٤٥). ز ماه روزه به ماه من اندر آمد تاب برفتش آتش رخسار تابناک به آب . مختاری (از انجمن آرا) - عید ماه روزه ؛ عید فطر. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). - امثال : همین دو سه روزه تا عید ماه روزه . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). و رجوع به روزه و رمضان شود.